Markery rakowe

Markery rakowe to antygeny, białka, hormony, enzymy, których stężenie zwiększa się w organizmie człowieka zaatakowanego przez nowotwór złośliwy. Markery takie znajdują się najczęściej we krwi lub w moczu. Tworzą je zbuntowane komórki rakowe, a także zdrowe komórki próbujące w ten sposób zwalczyć proces choroby. Poszukiwanie markerów rakowych w płynach ustrojowych organizmu nie należy do łatwych zadań, jak łatwo sobie wyobrazić. Z pomocą przyszedł przełom w postaci nowoczesnych metod diagnostycznych, które po wielu latach walki z poszukiwaniem markerów znacznie ułatwiły cały proces. W efekcie, markery rakowe informują specjalistów o substancjach białkowych produkowanych przez komórki nowotworowe. Tego typu markery, nazywane ogólnymi, stosowane są w diagnostyce onkologicznej i pozwalają walczyć specjalistom z tą jakże trudną do pokonania chorobą.

Markery rakowe – oznaczenia

Oznaczanie markerów rakowych nie jest zalecane jako powtarzalna czynność, a także nie istnieją wytyczne sugerujące zastosowanie tego rozwiązania w przypadku chorych osób nie wskazujących objawów bezpośrednio wynikających z obecności nowotworu w organiźmie. Przy tym trzeba zaznaczyć, że samodzielny pomiar markerów rakowych nie powinien być porównany do częstych badań laboratoryjnych mających na celu wykrycie chorób w organiźmie, w tym także nowotworu. Tego typu badania są podstawą zadbania o jak najszybsze wykrycie nowotworu w organiźmie, jednakże nie funkcjonują na podobnych zasadach, co oznaczanie markerów rakowych. Tego typu przedsięwzięcie wymaga oceniania stężenia w określonych odstępach czasowych i, co bardzo ważne, w identycznych warunkach. Przez to dostajemy do swoich rąk nie tylko pojedynczy wynik, jak w przypadku badań laboratoryjnych, a raczej ocenę całego rozwijającego się procesu. Markery rakowe pomagają także w ocenie stopnia zaawansowania chorób nowotworowych, co określane jest przez stężenie markera. Przydatne okazują się także w sytuacji, gdzie wymagane jest określenie topografii występującego w organiźmie guza. Monitorowanie przebiegu procesu choroby, kontrola skuteczności leczenia i częste wykrywanie przerzutów to główne zastosowania markerów rakowych.

Markery rakowe – wykrywanie

Wprowadzenie przeciwciał monoklonalnych ma duży wpływ na to, jak szybko wykryte zostaną markery rakowe. Stosuje się je badając płyny ustrojowe, a także w diagnostyce histopatologicznej. Ich zadaniem jest głównie badanie nowotworów o niskim poziomie zróżnicowania oraz badanie przerzutów cechujących się tak zwanym nieznanym punktem wyjścia. Badanie poziomu markerów rakowych w surowicy ma na celu wsparcie procesu diagnozy onkologicznej, ale nie jest ostatecznym krokiem w przypadku określenia nowotworu. Na to ostatecznie wpływa wynik badania morfologicznego. Co więcej, jednorazowy podwyższony wynik w przypadku markerów rakowych nie powinien być od razu powodem do bicia na alarm. Może to bowiem oznaczać podwyższony stopień w chorobach nienowotworowych. Rozpoznanie pozytywne jest osiągane dopiero w sytuacji, gdy marker jest badany kilka razy w określonych odstępach czasowych. Na sam poziom markera rakowego w surowicy wpływa masa guza pierwotnego, a jego wzrost zależny jest od rozwoju guza, a także występowania przerzutów.